Skip to main content

सिक्रेट सुपरस्टार


आपण आपल्या आयुष्यातील अमूल्य माहिती गुगल, फेसबुकला फुकट देत असतो. हीच माहिती ते करोडो रुपयांना विकून त्यांचा धंदा जोरात चालवायला लागले आहेत. किमानपक्षी या दोन संस्थांना थोडीतरी नितीमत्ता आहे, ज्यामुळे त्यांनी आम्ही माहिती चोरली आणि ती विकली हे कबूल तरी करतातय. आपल्या देशात अशा अनेक कंपन्या असतील ज्या वेगवेगळ्या मार्गाने इंटरनेटवरून माहिती जमा करत असतील आणि ज्यांचा कोणाला पत्ताही लागणार नाही. पत्ता लागला तरी त्या कंपन्या कबूल करतील याचा नेम नाही. अशा सगळ्या धटींगणांना पुरून उरणारी डार्क वेब ही संकल्पना उदयास आली.


डार्क वेब हे अंडरवर्ल्ड सारखं आहे, ज्याचा उपयोग चांगल्या कामासाठी कमी आणि वाईट कामांसाठी जास्त उपयोग होतो. रॅनसमवेअर तयार करणारे, खंडणी मागणारे, हेरगिरी करणारे, हॅकींग करणारे हे सगळे डार्क वेबचे सदस्य आहेत. कोणताही चोर असो मग तो पाकिटमार असो, दरोडेखोर असो किंवा इंटरनेटवरून खंडणी मागणारा प्रत्येकाच्या मनात पोलिसांबद्दल भीती असतेच. ही भीती इंटरनेटवर वाईट धंदे करणाऱ्यांच्याही मनात असते.   इंटरनेटवरून संशयास्पद हालचाल दिसली की त्याला पकडण्याचा सोपा मार्ग असतो तो म्हणजे त्याचा आयपी अॅड्रेस शोधून काढणं. फ्रॉड मेल, धमकी देणारे मेल, किडनॅपिंग, फिशिंग, पोर्नोग्राफी असे सायबर गुन्हे आणि गुन्हेगार शोधण्यासाठी वापरात आलेल्या संगणक किंवा मेलवरून गुन्हेगाराचा आयपी अॅड्रेस (इंटरनेट प्रोटोकॉल अॅड्रेस) शोधला जातो. असा मेल कोणत्या सर्व्हरवरून आला, हे शोधले जाते. आयपी अॅड्रेसवरून वापरण्यात आलेला संगणक, त्याचा प्रकार, इंटरनेट स्पीड, सर्व्हरचे लोकेशन शोधून काढत गुन्हेगाराला शोधता येते. त्यामुळे आपला आयपी अॅड्रेस कोणाला कळू नयेत यासाठी डार्क वेबमंडळी विविध युक्त्या शोधून काढत असतात. टॉर ब्राऊझर ही त्यातलीच एक युक्ती आहे. 
 
TOR चा फुलफॉर्म आहे The Onion Router. याचं नाव थोडं मजेशीर आहे कारण त्याच्या मागचा अर्थ Onion म्हणजेच कांद्याशी जोडला गेलेला आहे. या ब्राऊझरमधून आपण सर्फींग केल्यास आयपी अॅड्रेसवर कांदयाची आवरणं असतात, तशी आवरणं तयार केली जातात ज्यामुळे तुमचा पत्ता कळूच शकत नाही. मीजेव्हा हा ब्राऊझर वापरून काम करायला सुरुवात केली तेव्हा माझा आयपी हा पॅरीस, बेल्जियम सारख्या देशातील असल्याचं दाखवत होतं.

टॉर सारख्या ब्राऊझरचा आम्हाला काय उपयोग, आमच्याकडे का आहे लपवण्यासारखं असा प्रश्न हमखास विचारला जातो. विषय तुमच्याकडे लपवण्यासारखं काय आहे हा नसून तुमच्या नकळत माहिती चोरली जातेय याचा आहे. तुम्ही काय करता, कुठे फिरता, कोणाबरोबर फिरता, खायला का आवडतं, पॉर्न बघता का? कोणत्या वेबसाईट जास्त पाहता, मेलचे पासवर्ड काय आहेत अशा असंख्य गोष्टी माहिती स्वरुपात जमवून तुम्हाला ब्लॅकमेल करता येऊ शकतं, तुम्हाला त्रास देता येऊ शकतो. नेटबँकींगसाठी तर टॉरसारखा ब्राऊझर वापरणं अत्यंत गरजेचं आहे. आपल्यापैकी अनेकजण लपून छपून टोरेन्टद्वारे पिक्चर डाऊनलोड करत असतो. यासाठी टॉर हा अधिक फायदेशीर ठरू शकतो. टॉर ब्राऊझर डेस्कटॉप किंवा लॅपटॉपवर जितका प्रभावीपणे वापरता येतो तितका मोबाईलवर प्रभावीपणे वापरता येत नाही. सध्या हा ब्राऊझर फक्त अँड्राईडसाठी उपलब्ध करून देण्यात आला आहे. आयफोन वापरणाऱ्यांना हा ब्राऊझर वापरासाठी उपलब्ध करून देण्यात आलेला नाहीये.

Comments

Popular posts from this blog

मती गुंग करणारे साहित्य वाचताना

  मी सश्रद्ध आहे, अंधश्रद्धा मात्र मी मानत नाही. सारासार विचार करत असताना अनेक गोष्टींकडे आपण एकाच अंगाने किंवा दृष्टीने बघण्याचा प्रयत्न करीत असतो. मात्र पृथ्वीवर माणूस उपराच सारखी पुसत्कं वाचल्यानंतर आपण ज्या गोष्टी बघतोय त्याला दुसरू बाजू असू शकत ज्याकडे आपण वेगळ्या नजरेने पाहिलंच नाही असं वाटायला लागतं. अशा पुस्तकांमधले बरेचसे तर्क मनाला पटतात मात्र मेंदू ते सहजासहजी स्वीकारायला तयार होत नाही. हिंदू धर्मामध्ये देवी-देवतांच्या गोष्टी, अख्यायिका, दंतकथा एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे झिरपत जातात. आमचं घर त्याला अपवाद नव्हतं. थोडा मोठा झालो तेव्हा कार्टुन्समधले सुपर ह्युमन्स आवडायला लागले. आणखी मोठा झाल्यावर हे सगळे सुपर ह्युमन्स आपल्या देवी-देवतांसारखेच आहेत असं जाणवायला लागलं. उदाहरणार्थ सुपरमॅन हा मला नेमही हनुमानासारखा वाटत आला आहे. भगवान शंकर हा आयर्न मॅनसारखा वाटत आला आहे. सुरेश नाडकर्णी यांचं पुस्तक साधारणपणे १०-१२ वर्षांपूर्वी वाचलं होतं, ते पुस्तक वाचल्यानंतर मी विचार करत असलेली गोष्ट   खरोखर असू शकते असं वाटायला लागलं म्हणजे, ज्यांना आपण देव समजतोय ते कद...

दाक्षिणात्य चित्रपटांमुळे बलात्काराचे प्रमाण वाढलंय का ?

  एक ट्रेंड गेल्या काही वर्षांमध्ये जबरदस्त पसरत चाललाय. दाक्षिणात्य सिनेमे हिंदीत आणण्याचा हा ट्रेंड माझ्यामते १० वर्षांपूर्वी सुरु झाला असावा. तो आता इतका वाढलाय की आता तमिळ, तेलुगू,कन्नड, मल्याळम सिनेमे आता हिंदीतही प्रदर्शित व्हायला लागले आहेत. दाक्षिणात्य चित्रपटांचा राष्ट्रीय पुरस्कारांमध्ये सातत्याने दबदबा असायचा.   गंभीर किंवा चांगल्या चित्रपटांसोबत मसाला चित्रपटही दाक्षिणात्य चित्रपटसृष्टी बनवत आली आहे. या मसाला चित्रपटांमधील अतिरेकी गोषअटींमुळे गेल्या काही वर्षाच हिंसाचार आणि खासकरून बलात्काराचे प्रमाण वाढायला लागलंय असं माझं स्पष्ट मत आहे.  बातमीच्या क्षेत्रात असल्याने विविध घटना सामान्य माणसांच्या आधी आमच्या कानावर पडत असतात. मग तो खून,दरोडा असा किंवा बलात्कार. देशामध्ये पत्रकारिता वाढत चालली आहे मात्र तिची संवेदनशीलता बोथट होत चालली आहे. बलात्काराची घटना इतक्या वाढल्या आहेत की देशात महिला मुली सुरक्षित आहेत की नाही हा प्रश्न पडायचाही बंद झाला आहे, कारण त्या सुरक्षित नाही याचं उत्तर मिळालेलं आहे. या परिस्थितीला कदाचित एक सामाजिक आयाम असू शकतो असं...

प्रेक्षकांवर बलात्कार करणारी ‘ झी’ मराठी

  रोजच्या कंटाळवाण्या जगात मनोरंजन म्हणून मालिका हा त्यांच्यावरचा हमखास उतारा , असं काहीसं चित्रं गेल्या काही वर्षांत तयार झालं आहे. पण , मनोरंजनाच्या नावाखाली तुम्ही प्रेक्षकांचा अंत पाहू लागलात , तर काही दिवसांतच ‘ झी ’ चा सचिन पिळगावकर होऊ शकण्याचे चान्सेस वाढायला लागले आहेत. याची मुख्य कारणं दोन , एक म्हणजे संहिता आणि त्यांच्या निर्बुद्धाने लिहिल्या असाव्यात अशा वाटणाऱ्या पटकथा. आणि दोन.. सध्या झीचे मालिका सोडून मार्केटिंगचे बरेच काही इतर उद्योग सुरू आहेत , त्यामुळे स्पर्धेत ही वाहिनी आता मागे पडत चालली आहे. ९०च्या दशकात जेव्हा केबलचं प्रस्थ वाढायला लागलं तेव्हा प्रादेशिक भाषांमधील चॅनल्स यायला लागले. त्यात मराठी भाषेतही आले. तारा , प्रभात , ईटीव्ही , मी मराठी आणि तेव्हाचं अल्फा (आताचं झी) मराठी. ही त्यातल्या त्यात प्रमुख नावं. त्यातलं झी हे नाव वगळता उरलेली सगळी नावं आता गुजरा जमाना झालीयेत. सुरुवातीलाच हे संदर्भ द्यायचं कारण म्हणजे झी मराठी या उरलेल्या चॅनलचा प्रेक्षकांवरचा वाढत चाललेला अत्याचार. मनोरंजनाच्या नावाखाली काय वाट्टेल ते दाखवण्याचा चंगच झीने बांधलेला ...