Skip to main content

एका बादलीनं जग बदलेल

                               

आत्तापर्यंत राज्याच्या वेगवेगळ्या भागात फिरताना एक गोष्ट प्रकर्षानं जाणवत होती ती म्हणजे पाण्याचं संकट हे दरवर्षी मोठं बनत जाणार आहे. पाणी टंचाईवर मात करण्यासाठी अनेक प्रयोग करण्यात येतायत, भविष्यातही हे प्रयोग होत राहतील. जलशिवार योजना असेल किंवा पृथ्वीराज चव्हाणांनी आपलं नाव अमर व्हावं यासाठी पृथ्वी बंधारे बांधण्याची सुरू केलेली योजना असेल, प्रयत्न सुरू आहेत. पण जर पाऊसच पडला नाही तर कोणतीही योजना यशस्वी होऊच शकत नाही. मग काय करायचं? 


हातावर हात धरून मांडी घालून पाणी समस्या किती भीषण आहे हो अशी चर्चा करत बसायची ? ज्यांना काहीच करायचं नाही ते काहीच करणार नाही, पण ज्यांना खरोखर काहीतरी करायचंय ते नक्की करू शकतील. वारकरी संप्रदायानं कुटुंब कबिला असणारा-यांना आध्यात्म कळू शकतं, आणि देवापर्यंत पोचता येऊ शकतं हा मार्ग दाखवून दिला. चळवळीच्या बाबतीतही तसंच म्हणायला हरकत नाही. काही चळवळ दरवेळी रस्त्यावर उतरून करायला लागते असं नाही, करायची असेल तर ती कशीही करता येते. अशी एक चळवळ सुरू होणं गरजेची आहे, ही चळवळ सोशल नेटवर्कींग साईटवर किंवा व्हॉटसअपवर सुध्दा प्रभावीपणे सुरू करता येईल. 


ही चळवळ आहे “एका बादलीची चळवळ” आंघोळीसाठी तुम्हाला किती पाणी लागतं ? शॉवर सोडून भसाभसा पाणी वाया घालवलंत तर शेकडो लिटर पाणी लागेल. मात्र एका बादलीत किंवा अर्धा बादलीत आंघोळ करायचं ठरवलंत तर ६ किंवा ७ लिटरमध्ये सहजपणे होऊ शकेल. विचार कदाचित छोटा वाटू शकेल मात्र त्याचे परिणाम फार मोठे होऊ शकतात. मागे आईस बकेट चँलेंज नावाची क्रेझ निघाली होती. तसं आपण एक बादली चळवळ का सुरू करू शकत नाही ? आजही राज्यात परिस्थिती काही वेगळी नाही. भयंकर पाणी टंचाई निर्माण झालेली आहे, आणि येत्या काही महिन्यात ती आणखी उग्र रूप धारण करेल. 

काल भरून ठेवलेलं पाणी आज शिळं झालं म्हणून बादल्याच्या बादल्या पाणी ओतून देणारे नागरिक आजही बघायला मिळतात. हे चित्र बदलू शकेल त्यांच्या घरी जाऊन त्यांना दमदाटी करण्याची किंवा त्यांचे पाय धरण्याची अजिबात गरज नाही सगळ्या प्रकारच्या प्रसारमाध्यमांचा वापर करून हे शक्य होऊ शकतं, अर्थात हल्ली चांगल्या बातम्यांना जागा आणि वेळ फार कमी मिळतो, त्यामुळे सोशल नेटवर्कींग साईट यासाठी चांगली मदत करू शकतील.


वेगळा विचार- पॉर्न साईट सुरू करण्यापासून एफटीआयआय च्या विद्यार्थ्यांवर अन्याय झालाय का अशी चर्चा करणा-यांनी सकाळची सुरूवात एका बादलीतील आंघोळीनं केली तर बरं होईल. 

Comments

  1. सकाळची सुरूवात एका बादलीतील आंघोळीनं केली तर बरं होईल.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

शाळा (भाग2)

आमची शाळा मध्यमवर्गीयांची होती, यातही बरेच विद्यार्थी असे होते ज्यांचे पालक जीवतोड मेहनत करून मिळेल त्यातल्या पैशातून कसंही करून मुलाला शिकवायचंच या जिद्दीने मुलांना शिकवणारे होते. अशा मुलांना अगदी नाममात्र म्हणजे 5 किंवा 10 रूपये फी पण परवडायची नाही त्यांच्याकडून सहलीसाठी पैसे कुठून मागायचे हा पण एक मोठा प्रश्नच होता. पण या प्रश्नाचं उत्तर शोधण्याचा फारसा कोणी प्रयत्नच केला नाही. जवळपास दिड वर्षापूर्वी शाळेत आमच्याबरोबर असलेले जे-जे जमतील त्यांनी सगळ्यांनी एकत्र येण्याचा प्रयत्न केला. एकमेकांची विचारपूस करत असताना प्रत्येकजण आता काय करतोय हे कळत होतं. दहावीपर्यंत नुसता उंडगत फिरणारा आनंद संचेती आता इंजनिअर झाला, फॉरेनला गेला, नापास झाल्होयामुळे आमच्या बरोबर आलेला आणि नंतर आमच्याच बरोबरचा झालेला अमित कदम स्व : तचं दुकान चालवतो (आणि ते ही अतिशय उत्तम पद्धतीने) सायन्स करून कॉलेजमधून बाहेर पडलेला निलेश पाटील केमिकल चा प्लॅन्ट एकट्याच्या जीवावर उभा करू शकतो. अभ्यासापेक्षा इतर गोष्टींमध्ये जास्त रस असलेला प्रीतम परब एक मल्टीनॅशनल बँकेत मोठ्या पदावर आहे. जयेश जोशी स्वतची इव्हेन्ट मॅनेज...

मित्र

आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर नवनवी माणसं भेटत असतात, कोणी इतकी डोक्यात जातात की त्यांचं तोंडही बघू नये असं वाटतं पण काही माणसं ही पहिल्याच भेटीत इतकी जवळची वाटतात की त्यांच्याशी पटकन वेव्हलेंग्थ जुळते. माझे अनेक मित्र असे आहेत ज्यांच्याशी पहिल्याच भेटीत मस्त दोस्ती झाली. हा ब्लॉग त्या सगळ्या मित्रांसाठी आहे ज्यांनी ब-या वाईट दिवसांमध्ये मला साथ दिली, आणि जगण्याच्या प्रत्येक क्षणाला वेगळेपण दिलं. सुरवात शाळेपासून डोंबिवलीची स्वामी विवेकानंद विद्यामंदिर शाळा मध्यमवर्गीयांच्या मुलांची शाळा म्हणून ओळखली जायची. त्यातली गोपाळनगर शाखा काहीशी अडगळीतलीच शाखा होती. शाळेच्या दिवसांमध्ये अनेक मुलं सोबत होती, पण त्यातल्या फार कमी जणांशी मित्रत्वाचं नातं जोडलं गेलं.आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे कॉलेज पूर्ण होऊन नोकरीला लागल्यावर यातली अनेक जण वेगवेगळ्या ठिकाणी दिसायची पण इतक्या वर्षांनी एकमेकाकडे बघितल्यावर ओळख नसल्याप्रमाणे सगळे तोंड फिरवायचे...संवाद नसणं हे यातलं एकमेव कारण होते. मात्र काही दिवसांनी हे चित्र बदललं आणि एका गेट-टुगेदरच्या निमित्ताने बरीच मंडळी एकत्र आली आणि अनेकांशी अ...